Ναι (δεν) αξίζεις!

Καλημέρα όπτιμι,

Αυτή η ανάρτηση θα θελα να είναι λίγο πιο διαφορετική, “παράξενη“, “ηλίθια“, “ομοφυλόφιλη” ίσως και γιατί όχι και λίγο “κοντή“; Για όλους εκεί έξω που πίστεψαν ΈΣΤΩ για λίγα δευτερόλεπτα ότι είναι μόνοι τους, στην ψυχική ή και σωματική μιζέρια τους.

Δεν είναι έτσι ο κόσμος μας, όχι, δεν είναι όμορφός μόνο, γεμάτος χαμόγελα και αγάπη. Τον έχουμε αλλάξει, πρόοδο και ανάπτυξη δεν θέλαμε άλλωστε;
Είμαι και είσαι μέρος ενός κόσμου, με διαφορετικές στρώσεις (σαν τούρτα γενεθλίων) αλλά στον καθένα μας, αναλογεί διαφορετικό κομμάτι. Για μερικούς με περισσότερη “σαντιγί”, για άλλους το μικρό κομμάτι. Η κοινωνία του σήμερα έχει πολλές όψεις. Και όλοι μας ήμασταν και είμαστε στην άσχημη αυτή στρώση, με το μίσος, την έλλειψη κατανόησης και αγάπης. ο καθένας με διαφορετικό ρόλο.
Ήμουν το παιδάκι που δεν ήθελε να χτυπήσει το κουδούνι στο σχολείο, καθώς δεν μπορούσα να πάω κάπου. Μιλούσαν άλλη γλώσσα, αλλιώτική, φορούσαν άλλα ρούχα, είχαν διαφορετικά ανέκδοτα και γελούσαν. Εγώ δεν τα καταλάβαινα αυτά, ήμουν βλέπεις, “ξένη”. ήμουν αυτό το κορίτσι για δυο ολόκληρες μέρες. Μεγάλο διάστημα ε; Φοβερό, τρομακτικό!
Δεν ήθελα να πάω σχολείο, όχι επειδή μου μιλούσαν άσχημα, αλλά επειδή ήμουν ΜΟΝΗ μου, με τις σκέψεις ότι ίσως με κοροϊδεύουν, ότι ίσως τα γέλια που άκουγα δεν ήταν απλά ανέκδοτα, αλλά κάτι άλλο, που ήμουν και εγώ κομμάτι. Το περιβάλλον δεν θα άλλαζε αν δεν άλλαζα εγώ. Οπότε την επόμενη μέρα, απλά ζήτησα από την άγνωστη κοπέλα, που καθόταν μόνη της, να πάμε παρέα στην κατίνα, για…. τυρόπιτα βέβαια.
Από τότε δεν ήμουν μόνη μου. Μπορούσα να χαμογελάω και να περιμένω πως και πως να σταματήσει το μάθημα, καθώς είχα και εγώ τα “κουτσομπολιό” και “τα σοβαρά ζητήματα” .
Η κοινωνία είναι τέτοια, πρέπει να μιλήσεις και να αντιδράσεις, αλλιώς απλά θα μετράμε λευκά φέρετρα. Και ΔΕΝ χρειάζομαι νεκρές ψυχές, χρειάζομαι ΕΣΕΝΑ, για να κάνω τον κόσμο αυτό καλύτερο. Για να μπορείς και εσύ να εντοπίσεις άτομο που απλά ίσως χρειάζεται μια καλή πρόταση, έστω και για μια τυρόπιτα.
Μόνο έτσι θα είμαστε χαμογελαστοί, όταν στηρίζουμε και κατανοούμε.

Φάνηκα τυχερή που είχα την δύναμη να  γελάω με τα κουσούρια μου αλλά και με τα κουσούρια τους. Να δέχομαι με χαμόγελο τις πλάκες, επειδή είμαι και “δίμετρη κοντή βλέπεις” , με έκαναν να αγαπήσω “τις καμπύλες μου”, διότι και γεματούλα είμαι. Να είμαι περιφανή για την καταγωγή μου, διότι ναι “είμαι μια αλλοδαπή” και τέλος να λατρέψω αυτό το “θ” που δεν μου έβγαινε με τίποτα και άκουγες μόνο “τάλασσα”.
Είχα ανθρώπους με ΑΝΘΡΩΠΙΑ και αγάπη μέσα τους, που με πλησίασαν και μου δώσαν ευκαιρία. Και είναι πολύ πιο όμορφο να τους θυμάμαι αυτούς.  Παρά να θυμάμαι τα άτομα που βίαζαν την ψυχή μου. Διότι αυτό σημαίνει η βία αυτή που λέμε, είναι ανθρωποφάγοι αυτοί που προσπαθούν να σκοτώσουν το εγώ σου και την μοναδικότητα σου.
Ήμουν και εγώ ανθρωποφάγος, κάποτε, διότι υπήρχε και το κορίτσι με τα πολλά σβηστήρια, ένα κορίτσι διαφορετικό, το όποιο η κοινωνία που ήμουν μέρος το απομόνωσε. Το ξεφτίλιζε κάθε μέρα, και εμείς; Απλοί θεατές! Φοβηθήκαμε να κάνουμε κάτι. Και αυτό μας και και εμάς ανθρωποφάγους. Με ευθύνες και έλλειψη ανθρωπιάς. Ελπίζω να είναι καλά σήμερα…

Σε όλους εκεί έξω, που διαβάζετε ακόμα αυτό το κείμενο, είμαστε μια κοινωνία έντονη, δεν θα πρέπει απλά να ζούμε τη ζωή μας. Οφείλουμε να είμαστε άνθρωποι, να σεβόμαστε και να αγαπάμε. Και όχι να γινόμαστε ανθρωποφάγοι. Τα λόγια πληγώνουν, πολύ! Τα χτυπήματα είναι πολλά και δεν τα αντέχουν όλοι  οι άνθρωποι.

Κάντε τον κόσμο να αγαπήσει τις ιδιαιτερότητες που έχει και να γνωρίσει την ανθρώπινη σας πλευρά. Είναι άσχημα τα πράγματα, όταν πρέπει να χαθούν ζωές, για να μιλήσουμε για αυτό το θέμα. Γιατί άλλωστε; Ποιος ο λόγος;
Και εσύ εκεί έξω που είσαι μόνος σου και αναρωτιέσαι ποιος ο σκοπός σου, αφού δεν αξίζεις μια. Ναι δεν αξίζεις μια! Στα μάτια τους όμως!!! Στα μάτια τα δικά μου, αξίζεις πολύ περισσότερο. Διότι είσαι κομμάτι από όλο το σύνολο και έχεις τον στόχο σου εδώ πέρα. 🙂

Είσαι άγνωστος/η όμως είσαι εσύ! Μην αφήσεις τα λόγια να σε σκοτώσουν, είναι χτυπήματα, μεγάλα, το ξέρω όμως η καλύτερη άμυνα είναι να μιλήσεις. Μίλησε στους ανθρώπους γύρω σου, εκφράσου σε ένα χαρτί αν θες, ανώνυμα. όμως βγάλε την βρώμια τους από μέσα σου. Άφησε την να βγει από τις σκέψεις σου.

“Όλη μου η ζωή ένα κόλπο.

Ταχυδακτυλουργός καλός.

Τώρα γίνομαι ένα όπλο.

Στόχος μου ο εαυτός

Μα εδώ είμαι γύρισα και παρατήρησα, να υπάρχω πάλι.

Και με χρειάζομαι αφού με νοιάζομαι, όσο και όλοι οι άλλοι..”

Το παιδί με τα Όνειρα στα μάτια –

Βαγγέλης Ευαγγελίου

Πηγή: http://vaeva.gr/archives/637