Το να σαι μπαμπάς.

Το να σαι μπαμπάς.
Καλησπέρα όπτιμι και καλό μήνα να έχουμε. Χθες είπα να κάνω μια απόδραση από την όμορφη αλλά όχι τόσο καλοκαιρινή Λευκωσία. Βαλίτσα, γυαλιά ήλιου την φωτογραφική μηχανή και βοαλά. Με προορισμό: την Λεμεσό (έχουμε και όμορφο γεγονός αύριο, όπτιμι νυφούλα θα συνοδεύσομε στην Εκκλησία)?
Ενώ περίμενα το λεωφορείο, μαζί μου ήταν μια οικογένεια, η μανούλα ο μπαμπάς, η κόρη και ο γιος.
Ως εδώ όλα κλασικά, τίποτα το ιδιαίτερο.

Και όμως αυτή η οικογένεια είχε καταφέρει να κρατήσει την μαγεία της δημιουργικότητας.
Είχαν μεγαλώσει ναι, είχαν και δύο χαμογελαστά παιδιά, όμως στην πορεία τος ως ενήλικες δεν είχαν χάσει το παιδί μέσα τους. Το αγοράκι, σε κάποια στιγμή είχε βαρεθεί, όμως σκάει μια ιδέα ο μπαμπάς που μας έκανε εντύπωση. Στον δρόμο είχε μπαλίτσα από ασημόκολλα (άλλο θέμα ποιος/α αναίσθητος/η το πέταξε. Κ μπαμ: είχαν Μπάλα να παίξουν ποδόσφαιρο. 🙂 Χαίρομαι ότι ήμουν παρόν σε κάτι τέτοιο.

Ένας μπαμπάς που ήταν σε ετοιμότητα να παλέψει για το επόμενο γκολ, ενθαρρύνοντας τον μικρό, αγνοώντας το γεγονός ότι ήταν μπάλα μικρή από ασημόκολλα.

δεν είχε σημασία άλλωστε, ο αγώνας είχε σημασία. Έχοντας οπαδός την κόρη, την μανούλα αλλά και τα βλέμματα τα δικά μας. Όμορφες εικόνες γεμάτες χαμόγελα φαντασία και θετικότητα. Αυτοί γονείς έδωσαν παράδειγμα ζωής στα παιδιά αλλά κ σε όσους ήμασταν εκεί Διότι δεν χρειαζόμαστε μέσα της τεχνολογίας αλλά αγάπη και το παιδί μέσα μας, για να κάνουμε τα παιδιά να χαμογελούν.  Όπτιμι ας μην χάνουμε ποτέ το παιδί μέσα μας και ας μεταφέρουμε στα παιδιά αξίες. Ας τους διδάσκουμε πως η χαρά βρίσκεται στην μπάλα έξω με φίλους, στις χρωματιστές κιμωλίες, τα μαγειρέματα από λάσπη και στις κούκλες. Τα παιδιά πρέπει να ναι παιδιά με φαντασία και όχι απλά παιδιά με την τελευταία γενιά κινητού. Πρέπει να ξέρουν να δημιουργούν Μπάλα έστω κ από ασημοκολλα, και όχι τα “selfie” και τα social media.

Advertisements