δεν είχαν ακουστικά στα αυτιά και το βλέμμα στην οθόνη

Καλημερα όπτιμι,

image

Πρωινές απορίες είναι αυτές αλλά πράγματι πόσα πράγματα παρατηρούμε κατά την διάρκεια της ημέρας;
Έχουμε αφιερώσει χρόνο να δουμε γύρω μας; Η μας ‘ενημερώνει’ το  scroll down;

Ξυπνάω νωρίς (με τα παραπονα μου βεβαίως επειδη πάλι ξημερώσε γρήγορα 🙂 )
Καφές στο χέρι και ξεκινάμε για την δουλεία. Ακουστικά ενωμένα στο κινητό και όλα εντάξει, πάμε για νεα πράγματα και σήμερα.

Όμως εδω κ τρεις μέρες κάποιοι άνθρωποι που δεν είχαν τα ακουστικά στα αυτιά και το βλέμμα στην οθόνη τολμήσαν να ‘ενοχλήσουν’ την απομόνωση αυτή.

Ενα “Καλημέρα, πολύ κρύο το πρωι, ναι;” , “Εγω παω πανεπιστήμιο, και εσυ;” είναι φράσεις που με έκαναν να βγω απο την απομόνωση μου την πρωινή.

Και να δώσω σημασία σε πράγματα και στιγμές που αξίζουν. Αντί την οθόνη και το παθητικό scroll down.

Μέσα σε τέσσερις μέρες τώρα, έχω μάθει πράγματα μέσα από την συζήτηση. Κουβεντούλες με ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας. Και το πιο απίθανο: ο κόσμος δεν έχει αλλάξει.. όχι τόσο όσο νομίζουμε. Περαστικοί καλημερίζουν, χαμογελούν, προσπαθούν να σε γνωρίσουν, αναζητούν επικοινωνία. Πραγματική επικοινωνία από κοντά.
Face -to-face (όπως λένε) και όχι από το Face…
Το να μοιραστεί κανείς κάτι, το έχει ανάγκη. Μπορεί απλά να χρειάζεται ένα χαμόγελο, μια συμβουλή, μια πληροφορία, μια κουβέντα ελπίδας, ένα “όλα θα πάνε καλά”…

Μικρές αλλά δυνατές πράξεις. Χρειάζομαστε ανθρωπιά και συνανθρώπους.

Την έχουμε συνηθίσει την τεχνολογία, μας κάνει την καθημερινοτητα πιο εύκολη. Μας εξοικονομεί χρόνο κτλ κτλ. Ακομα και τώρα την ‘εκμεταλευομαι’ για να γράψω.

Και όμως σας προκαλώ να δώσετε ευκαιρία στον κόσμο γύρω σας.

Καλή συνέχεια όπτιμι.